زنان میهن من چه مظلومید!

مادر چه زود جوانیت نابود شد.خواهر جان چه بیرحمانه روزگار شادابیت را دزدید.

زنان میهن من چقدر مظلومید!

هر کس از راه رسید برای نشان دادن در باغ سبز وپنهان کردن تحجر چند هزار ساله از تو سود می جوید و از رهایی و آزادی تومی گوید.هر گاه می خواهند توجه خلق را از سیاهی کاری هایشان برای مدتی منحرف کنند بلندی و کوتاهی کفنت موضوع داغ هر محفلی می شود.اگر پای جنگ و تهدید منافع پیش آید تو بهانه ی خوبی هستی برای کلفت کردن رگ غیرت جوانان این مرز و بوم و به کشتن دادنشان که تو ناموس میهنی.در پای صندوق های رای تو یک انسان کاملی ولی اگر شوهرت به هر بهانه ای  خفه ات کرد شاید به اندازه نصف یک آدم هم نباشی.تو چقدر غریبی در این دیار غریب کش.وقتی در خیابان قدم میزنی ،فرقی هم نمی کند که با مادر پیرت هستی یا با فرزند خردسالت مراقب باش تا مبادا زلفت ،رنگ لباس اجباریت... آقایان را قلقلک ندهد در غیر این صورت ممکن است ساق پایت خرد شود یا دندانت شکسته شود و بعد چقدر دلم می سوزد وقتی از بزرگترین و مهمترین بلندگوی جهانی مظلومیت تو را انکار می کنند.مادران مهربانم ،خواهران زیبایم چه آسان جوانیتان بر باد شد.